Naar het hotel

We verbleven in een geweldig 5 sterren RIU hotel, in Playa del Carmen. Een uur rijden met de bus van het vliegveld van Cancun naar onze verblijfplaats. Wow, wat een rit was dat… Nog nooit een bus zolang links zien rijden, en letterlijk bijna alle auto’s op de baan zien voorbij steken.

Een aantal dingen vielen ons onmiddellijk op in Mexico:

1. Roekeloos. Ze kunnen niet rijden. Het lijkt of niemand een rijbewijs heeft, en gewoon maar wat rondrijdt. Stoppen in hun ogen is hun 4 knipperlichten aanzetten.
2. Militaire politie: heel regelmatig zijn ze opvallend aanwezig. Ze zoeken dan meestal naar wapens en drugs. Naar verluidt zijn ze ‘lichtjes’ corrupt. Ons hebben ze gelukkig nooit lastig gevallen.
3. Armoede: veel dingen zijn goedkoop, en mensen leven in heel kleine bouwvallige huisjes, soms heel onopvallend tussen de dichte bebossing. Als er een accident gebeurt, dan pikken ze bvb hele camions leeg zonder enige scrupules.
4. Grote “regentonnen” op het dak. Blijkbaar is de druk van het water in de buizen heel laag, daardoor laten ze eigenlijk de leidingen openstaan om zo een ton te vullen op het dak. Daar tappen ze van af en zo hebben ze een constante druk op het (koud) water.
5. TOPES: don’t get me started on that! Heel irritante verkeersremmers die abnormaal dicht op elkaar volgen. Er zijn er zoals hier: ‘bulten’, je hebt ook dikke metalen toppen naast in een 3tal rijen naast elkaar van bijna 5 à 10cm hoog en dan ook nog eens diepe geulen. Hier zie je niemand tegen 50km/u overrijden. Wel leuk voor de voetgangers.
6. De verkeerslichten staan helemaal anders dan bij ons. Hier bij ons staan ze vlak voor het kruispunt, daar staan ze er vlak achter. Accidenten verzekerd. Ze doen daarentegen wel hun best om hun belangrijkste (toeristen)wegen beter te maken.

Op het eerste zicht is RIU Yucatan een geweldig hotel. En dat is het eigenlijk ook. Heel leuk waren de speciale handdoek-beesten-creaties die ze een aantal keren maakten. Veel belangrijker was natuurlijk de airco in de kamer spijtig genoeg maakte die iets meer lawaai dan we wouden. Maar bon, we sliepen meestal als een blok. Opvallend was dat de avond daar ook al heel vroeg valt. Om 8uur was het bijna pikdonker, en nog steeds warm en zwoel.

Hmm, de all-in. Ik zou niet zonder kunnen. Het is zo gemakkelijk. Cocktails en eten à volonté. Het grootste restaurant was goed verzorgd, en er was een berg aan intercontinentaal eten en dranken. Het fruit was echt heerlijk zoet, niet zoals hier: zuur. Alleen moet je er niet zijn op de allerdrukste momenten. Dan pas valt het op hoeveel volk er eigenlijk wel verblijft. ’s Morgens misten we wel de wat betere ontbijtkoeken, maar de french toast of wentelteefjes waren heel lekkerrrr.

Wat me wel stoorde, was dat de mensen de verplichte lange-broek-regel aan hun laars lapten. Ik stond daar telkens wel mooi te zweten in m’n broek… Peggy kon dan wel dragen wat ze wou, behalve zwem kledij.

Na het avondeten zakte iedereen meestal af naar de cocktailbars buiten, die druk werden bezet als de shows (Michael Jackson, Mamma Mia, circus show, …) begonnen. Ze konden er amper volgen met hun cocktails, en op de drukke momenten durfden die wel eens tegensteken.

De shows waren elke avond wel in orde. Veel hebben we er niet van kunnen genieten, doordat Peggy zo ziek was. Hoe dan ook, we hadden daarentegen wel FOX Networks op de TV viel ook goed mee. We hebben zelfs een avondje Austin Powers marathon gedaan. “Los Simpsones” viel dan wel weer tegen.

Tot volgend deel
Jan